Al geruime tijd liep ik met het plan rond om mijn confortzone eens te doorbreken. Om te groeien moet je zo af en toe een stapje buiten die veilige comfortzone doen.
In het kader van ‘doe eens iets geks’ leek het me wel een goed idee om mijn vrouw eens te verrassen en onverwacht te verschijnen op een oefenavond van haar oratoriumkoor. Zingen is iets wat mij helemaal niets ligt, en al zeker niet deze, toch wel moeilijke manier van koorzang. Hoewel heel mooi om te luisteren naar het eindresultaat, dat wel hoor. Deze manier van zingen is haar passie, daar gaat ze helemaal voor. En ook omdat ze het afgelopen halfjaar een moeilijke tijd heeft gehad, dacht ik haar hiermee een hart onder de riem te kunnen steken.
Contact opgenomen met de voorzitter, de situatie uitgelegd en voila geregeld. Een dag later was het zover. Mijn vrouw was de deur uit om andere koorleden op te halen. Daarmee was voor mij de weg vrij om gauw in de auto te stappen en naar de repetitielocatie te gaan. Daar aangekomen had de voorzitter een leuke verrassing voor me. Hij kende nu het verhaal en dacht dat het wel leuk zou zijn om na de opening van de avond de boel even stil te zetten, waarna ik binnen zou komen en vanaf de piano (dus middenin de zaal) mijn vrouw persoonlijk toe te spreken (met 60 andere mensen als publiek!).
Tja, dan heb je het over de comfortzone doorbreken… Dit was voor mij wel heftig als iemand die niet graag in de picture staat en geen vlotte prater is! Daar stond ik dan, met nog 3 minuten om een mini speech voor te bereiden. Ik kan je vertellen dat zoiets wel klamme handjes oplevert!
Maar allez, ik wil groeien dus ik doorbreek die grens: ik doe het gewoon. En ik heb het gedaan!
Uiteraard leverde de ongewone situatie dat er iemand achteruit de zaal uit het niets verschijnt het nodige gelach op. En verbazing van mijn vrouw natuurlijk. Maar toen ik eenmaal bij de piano stond en mijn verhaal vertelde werd het doodstil. In het kort heb ik verteld waarom ik hier was, voor mijzelf, maar vooral ook voor mijn vrouw, om me eens verder te verdiepen in de passie van een ander. En om haar een haar een hart onder de riem te steken. Het was een korte speech, maar het resultaat was ontroerend. Het voelde een beetje als zo’n publiek huwelijksaanzoek dat je weleens op tv ziet, maar dan net anders….
Wat begon met de gedachte om eens iets ‘anders’ te doen, is uiteindelijk een actie geworden met een geweldige impact, voor mij, voor mijn vrouw, maar ook voor het koor.
Om te groeien moet je dus buiten je zone treden. En ik kan je vertellen, het voelt geweldig goed!
